Veda.. Hoşçakal İki Gözüm..

Uzun zamandır elim tuşlara gitmiyordu. Nedeni aslında ne takımın durumu, ne alınan sonuçlardı. Taraftarın takıma, değerlere, hocaya yaklaşımı beni birçok şeyden soğuttu son dönemde.. Net söylüyorum, Yeni Açık tribünün hali içler acısı..Neyse bunlar bu yazının konusu değil.

Evimizden ayrıldık. Hüzünlerimiz, Sevinçlerimiz, Gençliğimiz... HOŞÇAKAL İKİ GÖZÜM HOŞÇAKAL..

BJK İnönü Stadyumuna güzel bir gün ile veda ettik.. Tüm günü semtte, stadda geçirmek, heryerde adeta bir şampiyonluk havası olması çok keyifliydi. Herkes bir bütün olmultu. Bu yüzden o gün yaşanan olumsuzlukları başka bir yazıya bırakalım..

'devamı tuşunun ardında maç günü tezahüratlarına ve resimlerine ulaşabilirsiniz..'

Babam, Kardeşim ve Ben.. 'İyi ki Beşiktaş'lıyız'

27 Ocak akşamı Babam, Kardeşim ve Ben Galatasaray derbisi öncesi buluştuk. Amacımız birlikte olmak, derbiyi birlikte seyretmekti. Beşiktaş'lılık çoğunlukla mutlulukları yaşamak değil, üzüntüleri paylaşmaktır. Bir güldüysek bin ağladık, bunun için özel zaten. Başarıların ve mutluluğun peşinden koşmadık. Yenilmekten korksak Beşiktaş'ı tutmazdık..

Maç öncesi içimizde bir acaba bile yoktu belki, hepimizn tek derdi birbirimizin üzülmemesiydi. Hiç dile dökmedik, söylemedik ama hissediliyordu. Babam Beşiktaş'ın yenmesini bizim için, Biz Babamız için istiyorduk. Yenilgiler önemli değil, her yenilgi de daha da çok seviyoruz ama ah bir de sevdiklerimiz üzülmese..

Maçın heyacanı ve stresini azaltmak için önce rakılar sonra biralar devrilmeye başladı. Gol de o kadar erken geldi ki stres ve heyecan da pek olmadı açıkçası. Takım iyi değildi, Galatasaray daha çok istedi ve kazandı.

Bu maç bize bazı dersler vermiştir. Futbol devamlı tekrarlanan derslerden ve tekerrürden ibaret bir seyirlik değil mi zaten.. Bizim için değil..

Bu maçın en güzel yani herkesin maçtan sonra 'İYİ Kİ BEŞİKTAŞ'LIYIM' demesidir herhalde. 

(yazının devamı için 'Devamı' butonunu tıklamanız yeterli)